කපුටාගේ කතාව

(අල්-කුර්ආනයේ සඳහන් සත්‍ය කතා – 1)

අල්-කුර්ආනය 5:27–31

“(නබියේ!) ආදම්ගේ පුතුන් දෙදෙනාගේ පුවත ඔවුන්ට සත්‍ය ලෙස කියා දෙන්න. ඔවුන් දෙදෙනා පූජාවක් (කුර්බානයක්) ඉදිරිපත් කළ විට, ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකුගේ පූජාව පිළිගනු ලැබූ අතර, අනෙක් අයගේ පූජාව පිළිගනු නොලැබීය. එවිට (පූජාව පිළිගනු නොලැබූ තැනැත්තා) ‘මම නියත වශයෙන්ම ඔබව ඝාතනය කරමි’ යැයි පැවසීය. එවිට (අනෙක් තැනැත්තා) ‘අල්ලාහ් පිළිගන්නේ බිය බැතිමතුන්ගෙන් (තාක්වා ඇති අයගෙන්) පමණි’ යැයි පැවසීය.”

“‘ඔබ මාව ඝාතනය කිරීමට ඔබේ අත මා වෙත දිගු කළත්, මම ඔබව ඝාතනය කිරීමට මගේ අත ඔබ වෙත දිගු නොකරමි. මම ලෝකවාසීන්ගේ පරමාධිපති වන අල්ලාහ්ට බිය වෙමි. ඔබ මගේ පාපයත් ඔබේ පාපයත් රැගෙන නිරාගින්නෙහි වාසීන්ගෙන් කෙනෙකු වීම මම කැමැත්තෙමි. අයුක්තිකාරයන්ගේ ප්‍රතිඵලය එයයි.’”

එසේ පැවසූ පසුවත්, තම සහෝදරයා ඝාතනය කිරීමට ඔහුගේ සිත ඔහුව පොළඹවා, අවසානයේ ඔහු තම සහෝදරයාව ඝාතනය කළේය. ඒ නිසා ඔහු විනාශයට පත් වූවන් අතරට ඇතුළත් විය.

ඉන්පසු, තම සහෝදරයාගේ මෘත දේහය කෙසේ මිහිදන් කළ යුතුදැයි ඔහුට පෙන්වා දීමට අල්ලාහ් පොළොව හාරමින් පෙන්වන කපුටෙකු යැවීය. එය දුටු ඔහු, “අහෝ! මට සිදු වූ විනාශය! මේ කපුටා මෙන්වත් සිටීමට මට නොහැකි වූයේද? එසේ වූවානම් මගේ සහෝදරයාගේ මෘත දේහය මිහිදන් කළ හැකිව තිබුණි” යැයි පසුතැවිලි විය.

මෙම සිදුවීම අල්-කුර්ආනයේ සඳහන් සත්‍ය කතාවකි. මෙය දරුවන්ට “කපුටාගේ කතාව” ලෙස කියා දිය හැකිය. එහෙත් මෙය කිසිදු කල්පිතයක් හෝ බොරුවක් නොව, අල්ලාහ් විසින් අල්-කුර්ආනයේ සඳහන් කළ සත්‍ය ඉතිහාසයක් බව ඔවුන්ට පැහැදිලි කළ යුතුය.

කපුටා යනු එකමුතුකමේ සංකේතයක් ලෙස සැලකෙන පක්ෂියෙකි. මිනිසා විසින් සිදු කළ පළමු මිනීමැරුම සමඟ කපුටා සම්බන්ධ වූ බව අල්-කුර්ආනය අපට උගන්වයි.

කපුටන් පරිසරය පිරිසිදු කිරීමට ද විශාල දායකත්වයක් ලබා දෙති. ඔවුන් බීජ පැතිරවීමෙන් ගස් වර්ධනයට ද උපකාර කරන බව සඳහන් වේ. මේ තුළින් අල්ලාහ්ගේ මැවීම්වල ප්‍රයෝජන දරුවන්ට අවබෝධ කර දිය හැකි අතර, සතුන්ට සහ පක්ෂීන්ට ආදරය කිරීමටද ඔවුන් පෙළඹවිය හැකිය.

නබි ආදම් (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමාට පුතුන් දෙදෙනෙක් සිටියහ. ඔවුන් හාබීල් සහ කාබීල් ය. හාබීල් යහපත් ගුණ ඇති පුද්ගලයෙකු වූ අතර, කාබීල් නරක ගුණ ඇති අයෙකි.

දිනක් ඔවුන් අතර ගැටලුවක් ඇති විය. එය විසඳීම සඳහා දෙදෙනාම කුර්බානයක් ඉදිරිපත් කළහ. අල්ලාහ් කාගේ කුර්බානය පිළිගන්නේද, තීරණය ඔහුගේ පාර්ශ්වයට විය යුතු බව තීරණය විය.

එම කාලයේ කුර්බානය පිළිගත් බව පෙන්වීමට අල්ලාහ් අහසින් ගින්නක් යවා එම පූජාව දවා හරින්නට සලස්වනු ලැබීය. එය පිළිගැනීමේ ලකුණ විය.

හාබීල්ගේ කුර්බානය පිළිගනු ලැබීය. කාබීල්ගේ කුර්බානය පිළිගනු නොලැබීය.

එවිට කාබීල් දැඩි කෝපයටත් ඊර්ෂ්‍යාවටත් පත් විය. “මගේ කුර්බානය පිළිගත්තේ නැහැ. ඔහුගේ කුර්බානය පමණක් පිළිගත්තා” යැයි සිතා තම සහෝදරයාට, “මම නියත වශයෙන්ම ඔබව මරා දමමි” යැයි පැවසීය.

හාබීල් ඔහුට මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය:

“මම ඔබට කුමක් කළේද? ඔබ තුළ අල්ලාහ් පිළිබඳ බිය (තාක්වා) තිබුණා නම් ඔබගේ කුර්බානයත් පිළිගන්නා ලදී. වැරැද්ද ඔබේ සිත තුළයි.”

එසේම ඔහු තවදුරටත් මෙසේ පැවසීය:

“ඔබ මාව මරා දැමීමට උත්සාහ කළත්, මම ඔබට එරෙහිව එසේ නොකරමි. මම අල්ලාහ්ට බිය වෙමි. ඔබ මාව ඝාතනය කළහොත්, ඔබ ඔබේ පාපයත් මගේ පාපයත් දරා ගන්නා අතර, ඔබේ පරලොව ජීවිතය විනාශ කර ගන්නෙහිය.”

මෙතරම් අවවාද කළත්, කාබීල් තම සහෝදරයා ඝාතනය කළේය. එය මිනිස් ඉතිහාසයේ සිදු වූ පළමු මිනීමැරුම විය.

ඝාතනයෙන් පසු, සහෝදරයාගේ මෘත දේහය කුමක් කළ යුතුදැයි නොදැන ඔහු අසරණ විය.

එවිට අල්ලාහ් කපුටෙකු යවා, එය පොළොව හාරමින් තවත් මියගිය කපුටෙකු වසා දමන ආකාරය ඔහුට පෙන්වීය.

එය දුටු කාබීල් පසුතැවී,

“අහෝ! මේ කපුටා මෙන්වත් වීමට මට නොහැකි වූයේද? මගේ සහෝදරයාගේ මෘත දේහය මිහිදන් කරන ආකාරයවත් මම නොදැන සිටියෙමි” යැයි කනගාටු විය.

මේ අනුව, මිනිසාට මෘත දේහයක් මිහිදන් කරන ආකාරය ඉගැන්වූයේ කපුටෙකු බව මෙම සිදුවීමෙන් අපට වැටහේ.

මෙම කතාවෙන් දරුවන්ට උගන්විය හැකි පාඩම්

• ඊර්ෂ්‍යාවෙන් වැළකිය යුතුය.
• අනවශ්‍ය කෝපය පාලනය කළ යුතුය.
• ඉක්මන් තීරණ නොගත යුතුය.
• රළු හා හිංසාකාරී හැසිරීමෙන් වැළකිය යුතුය.
• අන් අයට හානි නොකළ යුතුය.
• “මට නොලැබුණු දෙය වෙනත් කෙනෙකුටත් නොලැබිය යුතුය” යන වැරදි සිතිවිල්ලෙන් වැළකිය යුතුය.
• අල්ලාහ් පිළිගන්නේ තාක්වා (දේවභීතිය) ඇති අයගේ ක්‍රියාවන් බව මතක තබා ගත යුතුය.
• සෑම මැවීමකම අල්ලාහ්ගේ ප්‍රඥාව සහ ප්‍රයෝජනයක් තිබෙන බව අවබෝධ කර ගත යුතුය.

අල්-කුර්ආනයේ සඳහන් කතා – 2

ආදරණීය මල්ලීලා සහ නංගීලා!

ඔබලාට අලියා කියන්නේ ගොඩක් ආස සතෙක් නේද? ඔව්. ගොඩබිම ජීවත් වන සතුන් අතරින් විශාලතම සත්වයා අලියාය. එය ඉතා බලවත් සතෙකි. අලියාගේ බලය එහි සොඬෙහි ඇති බව කියනු ලැබේ. ඒ ආකාරයෙන්ම, අපගේ සැබෑ ශක්තිය ඇත්තේ අල්ලාහ් කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය (ඊමානය) තුළය.

ඇත් සේනාව

අල්-කුර්ආනයේ විනාශ කරන ලද අලි හමුදාවක් පිළිබඳ කතාවක් සඳහන් වේ.

ඒ කුමක්ද? එම හමුදාව විනාශ කරනු ලැබුවේ ඇයි?

එය දැනගැනීමට කැමතිද? එහෙනම් අපි මේ කතාවට පිවිසෙමු.

මක්කා යනු ඉතා පූජනීය භූමියක් බව ඔබ දන්නවා. එය “උම්මුල් කුරා” (නගරයන්ගේ මව) යන නාමයෙන්ද හඳුන්වනු ලැබේ. එහිම පිහිටා ඇත්තේ ඉතා පැරණි හා පූජනීය දේව මන්දිරය වන කඅබාව ය.

ඒ කාලයේ යේමනයේ අබ්රහා නම් රජෙකු පාලනය කළේය. ඔහු සනා නගරයේ ඉතා විශාල හා අලංකාර පල්ලියක් ඉදිකර, මිනිසුන් කඅබාවට යෑම අත්හැර එම පල්ලියට පැමිණෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු විය. නමුත් ඔහුගේ බලාපොරොත්තුව ඉටු නොවීය.

කඅබාවේ ගෞරවය අඩු කිරීමට ඔහු ගත් උත්සාහය අසාර්ථක විය. එම අතර, ඔහුගේ කුමන්ත්‍රණයට කෝපයට පත් සමහර අය එම පල්ලියට හානි කළහ.

එයින් කෝපයට පත් අබ්රහා, “මම කඅබාව සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කළහොත්, ඉන්පසු මිනිසුන් මගේ පල්ලියටම පැමිණෙනු ඇත” යැයි සිතුවේය.

එක් දිනක් ඔහු විශාල අලි හමුදාවක් සමඟ මක්කා දෙසට ගමන් කළේය. කඅබාවට ගෞරව කළ සමහර අරාබිවරු ඔහුට එරෙහිව සටන් කළත්, ඔවුන් පරාජයට පත් වූහ.

අබ්දුල් මුත්තලිබ්

මක්කා අසලට පැමිණි අබ්රහාගේ හමුදාව එහි තිබූ සතුන් අල්ලා ගත්තේය. නබි මුහම්මද් (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාගේ සීයා වූ අබ්දුල් මුත්තලිබ් තුමාට අයත් ඔටුවන් 200ක්ද ඔවුන් අල්ලා ගත්හ.

අබ්රහා මක්කා වැසියන්ට පණිවිඩයක් යැවීය.

“ඔබලා සමඟ සටන් කිරීමට මට අවශ්‍ය නැහැ. මගේ අරමුණ කඅබාව විනාශ කිරීම පමණයි.”

මක්කාවේ නායකයා වූ අබ්දුල් මුත්තලිබ් තුමා අබ්රහා හමුවීමට ගියේය.

ඔහුගේ ගෞරවනීය පෙනුම හා වයස දැක අබ්රහා ඔහුට ගෞරව කළේය.

අබ්දුල් මුත්තලිබ් තුමා මෙසේ පැවසීය:

“ඔබගේ හමුදාපතිවරු මගේ ඔටුවන් 200ක් අල්ලාගෙන තිබෙනවා. කරුණාකර ඒවා මට ආපසු දෙන්න.”

මෙය ඇසූ අබ්රහා පුදුම වී මෙසේ පැවසීය:

“මම ඔබගේ කඅබාව විනාශ කිරීමට පැමිණ තිබෙනවා. ඔබ ඒ ගැන කතා කරයි කියලා මම හිතුවා. නමුත් ඔබ කතා කරන්නේ ඔබගේ ඔටුවන් ගැනයි!”

එවිට අබ්දුල් මුත්තලිබ් තුමා ඉතා විශ්වාසයෙන් මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය:

“ඔටුවන්ගේ අයිතිකරු මමයි. ඒ නිසා මම ඒ ගැන කතා කරනවා. නමුත් මේ කඅබාවට අයිතිකරු අල්ලාහ්ය. එය ආරක්ෂා කරන්නේ ඔහුමයි.”

අබ්දුල් මුත්තලිබ් තුමාට ඔහුගේ ඔටුවන් ආපසු ලබා දෙන ලදී.

ඉන්පසු ඔහු කඅබාව වෙත ගොස් අල්ලාහ්ගෙන් ආරක්ෂාව ප්‍රාර්ථනා කළේය.

“මෙම හමුදාවට මුහුණ දීමට අපට ශක්තියක් නැත” යැයි පවසා අල්ලාහ්ගෙන් උපකාර ඉල්ලා සිටියේය.

ඉන්පසු ජනතාවට කඳු මුදුන්වලට යන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය.

මේ අතර, අලි හමුදාව අහංකාරයෙන් කඅබාව දෙසට ගමන් කරමින් සිටියේය.

හදිසියේම, හමුදාවේ ප්‍රධාන අලියා කඅබාව දෙසට යාම ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

එය යේමනය දෙසට හරවා ගත් විට ගමන් කළද, කඅබාව දෙසට හරවා ගත් විට බිම වැතිර ගත්තේය. කොපමණ උත්සාහ කළත් එය ඉදිරියට ගෙන යාමට නොහැකි විය.

අබාබීල් පක්ෂීන්

එම අවස්ථාවේදී, අබාබීල් නම් කුඩා පක්ෂීන් දහස් ගණනක් කණ්ඩායම් වශයෙන් පැමිණියහ.

ඔවුන්ගේ හොටවලත් පාදවලත් කුඩා ගල් කැට තිබුණි.

ඔවුන් එම ගල් කැට අලි හමුදාව මත හෙළූහ.

ඒ ගල් වැදුණු සොල්දාදුවන් විනාශ වූහ.

අහංකාරයෙන් පැමිණි අලි හමුදාව සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ විය. අබ්රහාද එම හමුදාව සමඟ විනාශයට පත් විය.

මෙම සිදුවීමෙන් කඅබාවේ ගෞරවය සහ පූජනීයත්වය තවදුරටත් ඉහළ ගියේය.

ඉන්ෂාඅල්ලාහ්, ලෝක විනාශය ආසන්න වන තෙක් කිසිවෙකුට කඅබාවට හානි කළ නොහැක.

ලෝක විනාශයට ආසන්න කාලයේදී පමණක් කඅබාව විනාශ කරනු ලැබේ.

අලි හමුදාව විනාශ වූ එම වසර “ආමුල් ෆීල්” (අලි වර්ෂය) ලෙස හැඳින්වේ.

අවසන් දූතයා වන නබි මුහම්මද් (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමා උපත ලැබුවේද එම වසරේය.

අල්ලාහ් මෙම සිදුවීම සූරා අල්-ෆීල් (105 වන පරිච්ඡේදය) තුළ මෙසේ සඳහන් කරයි:

“අලි හමුදාවේ අය සමඟ ඔබේ පරමාධිපති කෙසේ ක්‍රියා කළේදැයි ඔබ නොදුටුවෙහිද?”

“ඔවුන්ගේ කුමන්ත්‍රණය ඔහු නිෂ්ඵල කළේ නැද්ද?”

“ඔවුන් වෙත කණ්ඩායම් වශයෙන් පක්ෂීන් එවීය.”

“ඒවා පිළිස්සූ මැටි ගල් ඔවුන් මත හෙළූහ.”

“එවිට ඔවුන් කා දමා ඉතිරි වූ වියළි පිදුරු මෙන් කළේය.”
(සූරා අල්-ෆීල් 105:1–5)

මූසා නබිතුමා සහ… අද්භූත සර්පයා…

(අල්-කුර්ආනයේ සඳහන් කතා – 3)

මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමා අල්ලාහ්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ නබිවරයෙකි. අල්ලාහ් ඔහුට තව්රාත් ග්‍රන්ථය පිරිනැමූ අතර, ඉස්රායීල් ජනතාව වෙත දේවදූතයෙකු ලෙස එවනු ලැබීය.

දිනක් මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමා තම බිරිඳ සමඟ මිසරය බලා ගමන් කරමින් සිටියේය. මඟදී රාත්‍රිය උදා විය. එවිට දුරින් ආලෝකයක් දිස් විය.

“එම ස්ථානයේ මිනිසුන් සිටිය හැකිය. ඔවුන්ගෙන් මඟ පිළිබඳ හෝ වෙනත් උපකාරයක් ලබාගත හැකිය. එසේත් නැත්නම් ගින්නක් රැගෙන ඒමටත් හැකි වේවි” යැයි ඔහු සිතුවේය.

එබැවින්, තම බිරිඳ එක් තැනක නතර කර, එම ආලෝකය දෙසට ගමන් කළේය.

එහි ගිය විට ඔහු අතිවිශිෂ්ට සිදුවීමක් දුටුවේය.

එහි කිසිදු මිනිසෙකු නොසිටියේය. එහෙත් දීප්තිමත් ආලෝකයක් තිබුණි. එහිදී අල්ලාහ් මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමා සමඟ සෘජුවම කතා කළේය.

අල්ලාහ් මෙසේ පැවසීය:

“මූසා! සැබැවින්ම මම ඔබගේ පරමාධිපතියි. ඔබ දැන් සිටින්නේ ‘තුවා’ නම් පූජනීය මිටියාවතේය. එබැවින් ඔබගේ පාවහන් ගලවා දමන්න.”

මෙය මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමාට මහත් ආශ්චර්යයක් විය.

ඉන්පසු අල්ලාහ් තවදුරටත් මෙසේ පැවසීය:

“මූසා! සැබැවින්ම අපි ඔබව නබිවරයෙකු ලෙස තෝරාගෙන ඇත. මම පමණක් නමස්කාරයට සුදුස්සා වෙමි. මා හැර වෙනත් දෙවියෙකු නැත. එබැවින් ඔබ මා පමණක් නමස්කාර කරන්න. අවසන් දිනය (පරලොව) නියත වශයෙන්ම පැමිණේ. මෙම පණිවිඩය ඉස්රායීල් ජනතාවට දන්වන්න.”

අල්ලාහ් තම දූතයන් යවන විට, ඔවුන්ගේ සත්‍යභාවය තහවුරු කිරීම සඳහා විශේෂ ආශ්චර්යයන් ද පිරිනමයි. එවැනි ආශ්චර්යයන් මුආජිසා (Muʿjizah) ලෙස හැඳින්වේ.

මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමාගේ අතේ සැරයටියක් තිබුණි.

අල්ලාහ් ඔහුගෙන් මෙසේ විමසීය:

“මූසා! ඔබගේ දකුණු අතේ තිබෙන්නේ කුමක්ද?”

අල්ලාහ් සමඟ කතා කිරීම මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමාට මහත් සතුටක් ගෙන දුන්නේය.

ඔහු මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය:

“මෙය මගේ සැරයටියයි. මම එය මත හේත්තු වෙමි. මගේ බැටළුවන් සඳහා කොළ සහ අතු පහළට ඇද ගැනීමටද එය භාවිතා කරමි. තවත් බොහෝ අවශ්‍යතා සඳහාද එය මට ප්‍රයෝජනවත් වේ.”

එවිට අල්ලාහ් මෙසේ පැවසීය:

“මූසා! ඔබගේ සැරයටිය බිම දමන්න.”

මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමා එය බිම දැමූ විට, එය විශාල සර්පයෙකු බවට පත් විය.

සර්පයෙකු දුටු විට බලවත් මිනිසුන්ද බිය වන බව අපි දනිමු. මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමාද බියට පත් වී පසුපසට යාමට උත්සාහ කළේය.

එවිට අල්ලාහ් වහාම මෙසේ පැවසීය:

“මූසා! බිය නොවන්න. එය අතට ගන්න. අපි එය නැවත පෙර තිබූ සැරයටිය බවට පත් කරන්නෙමු.”

මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමා එය අතට ගත් විට, එය නැවත සැරයටියක් බවට පත් විය.

මෙම විශ්මිත ආශ්චර්යය අල්ලාහ් මූසා (අලෙයිහිස් සලාම්) තුමාට ලබා දුන්නේ, ඉස්රායීල් ජනතාව අතර ඔහුගේ දූත මෙහෙවර තහවුරු කිරීම සඳහාය.

සැරයටිය සර්පයෙකු බවට පත් වූ මෙම ආශ්චර්යමත් සිදුවීම අල්-කුර්ආනයේ පහත ස්ථානවල සඳහන් වේ:

• සූරා තාහා (20:9–21)
• සූරා අන්-නම්ල් (27:7–13)
• සූරා අල්-කසස් (28:29–31